Bawat taon ay dumarating ang parehong panahon. Kumakalat ang balita sa kapitbahayan na “bumukas na ang kota ng Italya”, may nagsasabing puwedeng makipag-ayos sa pamamagitan ng kapatid ng ganoong tao, at sa loob ng dalawang linggo ay may lupang ibinebenta sa isang bahay o may alahas ng ina na inaalis.
Ang Italya nga ang bansa sa Europa kung saan tumatakbo ang isang pormal na sistema ng kota para sa mga banyagang manggagawa — ang gobyerno mismo ang nag-aanunsyo kung ilang tao ang tatawagin mula sa labas ngayong taon. Totoo ang bagay na ito. Ang problema ay sa lilim ng iisang katotohanang ito ay nakabukas ang buong palengke ng panloloko, at sa palengkeng iyon ang pinakamahal na ibinebenta ay hindi ang visa kundi ang hindi mo pagkakaalam.
Kaya tingnan nating mahinahon kung ano-ano ang mga legal na pintuan papuntang Italya, paano talaga tumatakbo ang sistema ng kota, at alin ang mga lugar kung saan pinakamadalas malugi ang ating mga kababayan.
Decreto Flussi — ang kotang binabanggit ng lahat
Bawat taon ay naglalabas ang gobyerno ng Italya ng isang atas na tinatawag na decreto flussi. Dito itinatakda kung ilang manggagawa ang makakapasok mula sa mga bansang hindi kabilang sa Europa at sa anong mga sektor — pana-panahong trabaho, ibig sabihin ay agrikultura at turismo; permanenteng trabaho, ibig sabihin ay transportasyon, konstruksyon, mekaniko at mga katulad na hanapbuhay; at ilang espesyal na kategorya. Sa mga nakaraang taon ay pinagsama-sama ng gobyerno ang kota ng ilang taon at inanunsyo ito sa bilang na umaabot sa daan-daang libo, at may inanunsyo na ring malaking kota para sa mga darating na taon. Ito ang mga bilang na umiikot sa balita at ang batayan kung bakit nagsisimulang tumunog ang telepono ng ahente.
Ngayon, ang tunay na punto, at ito ang pinakamahalagang linya sa buong artikulong ito: hindi ikaw ang nag-a-apply sa kotang ito. Ang employer na nasa Italya ang nag-a-apply — ang amo o ang kompanyang gustong bigyan ka ng trabaho. Sa isang itinakdang araw, na tinatawag na click day, isinusumite niya online ang aplikasyon sa pangalan mo. Tinatanggap ang mga aplikasyon ayon sa pagkakasunod ng oras at napupuno ang kota sa loob ng ilang minuto, dahil ilang beses na mas marami ang aplikasyon kaysa sa kota.
Kung makapasok ang iyong aplikasyon sa kota, makakatanggap ang employer ng nulla osta, ang awtorisasyon. Pagkatapos noon ay kukuha ka ng work visa sa embahada ng Italya sa iyong sariling bansa. Pagdating sa Italya ay pipirmahan ang kontrata kasama ang employer at saka isusumite ang aplikasyon para sa residence permit, ang permesso di soggiorno. Ang buong prosesong ito ay isang kadena ng mga papeles, at sa likod ng bawat kawing ng kadenang iyon ay dapat may tunay na trabaho.
Ang palengke ng nulla osta — basahin ang bahaging ito nang dalawang beses
Sa South Asia, ang “sigurado nang nulla osta” ay ibinebenta sa halagang ilang lakh na rupees (ang isang lakh ay 100,000). May humihingi ng walong lakh, may labinlima, may dalawampu’t lima. Habang mas malaki ang halaga, mas naniniwala ang tao na tunay ang bagay — gayong kabaligtaran ang totoo.
Marami sa mga papeles na ito ay peke mula pa sa simula. Pero ang tunay na masakit na sitwasyon ay iyong totoo ang papel. Nakakuha ng visa ang tao, ipinagbili ang lahat, nakarating sa Italya — at pagdating doon ay malalaman niyang hindi sumasagot sa telepono ang “amo” na iyon. Walang kontratang pipirmahan, dahil wala talagang trabaho; isang papel lamang ang ipinagbili niya. Ang resulta ay ito: ang taong dumating nang legal ang visa ay nakapila na sa loob ng ilang linggo kasama ng mga walang papeles. Libu-libong beses nang naulit ang eksenang ito sa Italya.
Tandaan ang isang panuntunan at huwag itong bitawan kailanman: ang trabahong kailangan mong bayaran bago pa magsimula ay hindi trabaho kundi transaksyon — at sa transaksyong iyon, ikaw ang paninda. Kapag may humingi sa iyo ng pera sa ngalan ng kota, isang tanong lamang ang itanong: ano ang pangalan ng kompanya, nasaan ito, at puwede ko ba itong kausapin nang ako mismo? Kung paikot-ikot ang sagot, tapusin doon mismo ang usapan.
Pana-panahong trabaho
Sa agrikultura ang pag-ani ng kamatis, ubas at mansanas, at sa turismo ang trabaho sa hotel at restaurant — para sa mga ito ay may seasonal visa na ilang buwan lamang. Bahagi rin ito ng parehong kota at eksakto ring pareho ang paraan, ibig sabihin, ang employer ang nag-a-apply.
May isang bagay na madalas hindi alam ng mga tao: sa mga bagong batas ay may mga daan upang mapalitan ng permanenteng kontrata ang pana-panahong trabaho sa hinaharap. Ibig sabihin, kahit ang visang ilang buwan lang, kung totoo ito at natutugunan mo ang mga kondisyon, ay makakapagbukas ng pinto pasulong. Kaya hindi katalinuhan ang tanggihan ang seasonal visa sa pag-aakalang mababa ito.
Student visa — pinakakaunting ingay, pinakamalaking pakinabang
Kakatwang ang pinakamaaasahang pinto papuntang Italya ay siya ring pinakakaunting pinag-uusapan. Marahil dahil maliit ang napupunta rito sa ahente.
Ang bayad sa mga pampublikong unibersidad ng Italya ay mababa sa pamantayan ng Europa, at maraming scholarship — halimbawa ang panrehiyong DSU scholarship — ang naaabot din ng mga banyagang estudyante. Kailangan mong ipakita ang pagpasok, patunay sa pananalapi, ayos ng tirahan at health insurance. Legal na makakapagtrabaho ang estudyante nang may limitadong oras, at posible ang paglipat sa work permit kapag natapos na ang pag-aaral.
Subukan nating ihambing. Sa isang panig ay ang perang ibinibigay sa ahente sa ngalan ng “siguradong kota”, kasama ang panganib na maiwan lamang ang aplikasyon sa mismong click day. Sa kabilang panig ay ang gastos sa isang taong pag-aaral at tirahan, at legal ka mula sa unang araw. Kung nakatapos ka ng kolehiyo o unibersidad at kaya pa ng iyong edad, tapat na sabihin: tingnan mo muna ang daang ito.
Ang iba pang mga pinto
May ilan ding daan sa labas ng kota na kaunti ang pansin natin sa kanila.
Ang EU Blue Card ay para sa mga taong may degree at may job offer na may magandang sweldo. Nasa labas ito ng kota, ibig sabihin ay hindi ito bahagi ng loterya ng click day. Ang mga inhinyero, taga-IT at may karanasang propesyonal ay madalas pumipila sa kota nang hindi nauunawaang may hiwalay na pintong bukas para sa kanila.
Sa ilalim ng family reunion, maaaring ipatawag ng taong legal na naninirahan sa Italya ang kanyang asawa at mga anak, sa kondisyong natutugunan ang mga kailangan sa kita at tirahan. Tuwid ang daang ito pero maselan sa papeles — mahalaga pati ang pagpapatunay ng kasulatan ng kasal at maging ang baybay ng mga pangalan.
Ang asylum ay karapatan ng taong tunay na nasa panganib. Pero pareho ring malinaw na ang mga pekeng kaso ay nakabitin nang maraming taon at natatanggihan sa huli, at ang natanggihang kaso ay nagpapasikip sa iyong sariling mga daan sa hinaharap. May hiwalay ding mga visa para sa pamumuhunan at startup, para sa mga taong may kapital at may maisasagawang plano.
At ang mga taong nasa Italya na nang walang papeles
May isang bagay na dapat sabihin nang malinaw dito, kahit mapait sa pandinig. Sa Italya ay walang permanenteng sistema ng Arraigo tulad ng sa Espanya. Sa Espanya ay may isang daang nakasulat sa aklat ng batas na laging bukas: pagkatapos gumugol ng ganito karaming taon ay maaaring mag-apply. Sa Italya ay walang ganoong permanenteng pinto.
Paminsan-minsan ay may lumalabas na espesyal na programa sa Italya na tinatawag na sanatoria, ibig sabihin ay pangkalahatang amnestiya — ang huling malaking programa ay dumating noong 2020. Pero wala itong pangako at wala ring kalendaryo. Ang tsismis na “malapit nang dumating ang susunod na sanatoria” ay umiikot bawat taon, at bawat taon ay may ilang taong nagbibigay ng paunang bayad sa ahente dahil sa tsismis na iyon.
Bukod dito ay may ilang limitadong daan — espesyal na proteksiyon, mga kasong nabubuo sa tulong ng employer, at mga daan sa hukuman — pero komplikado ang mga ito at magkakaiba ang detalye ng bawat kaso. Kumuha ng libreng payo sa tanggapan ng patronato sa iyong lungsod o sa isang help desk para sa mga imigrante. At tulad ng mahalaga sa Espanya ang pagpaparehistro sa munisipyo, sa Italya naman ang patunay ng paninirahan sa Comune at ang malinis na rekord ang iyong pinakamalaking ari-arian.
Nasaan ang trabaho, at sa anong anyo
Sa timog — Puglia, Sicilia, Calabria — at sa mga bukid sa hilaga ay may trabaho sa agrikultura. Mabigat ang gawain at mababa ang sahod, at dito rin pinakamarami ang lavoro nero, ang itim na trabaho, kung saan walang kontrata at walang anumang patunay. Iwasan ito hangga’t maaari, dahil ang trabahong ginawa nang walang papeles ay walang mapapatunayan pabor sa iyo sa hinaharap.
Sa hilagang Italya — Lombardia, Emilia-Romagna, Veneto — ay may sektor ng mga pabrika at logistics, kung saan mas mataas ang sahod at karaniwan ang pormal na kontrata. Ang trabaho sa restaurant at hotel ay makikita sa malalaking lungsod at sa mga lugar na turistiko.
Isang huli at napakahalagang bagay: libre ang tulong ng mga tanggapan ng unyon (CGIL, CISL) at ng mga tanggapan ng patronato. Dito ang tamang lugar upang ipasuri ang kontrata, hindi sa kakilalang “kukuha ng dalawampung libo” para lang tingnan ang papel. Umiiwas ang ating mga kababayan sa mga tanggapang ito at saka nagbabayad para sa parehong gawain — ang pagbabayad para sa bagay na libre at kadalasan pang mas mataas ang kalidad ay ang pinakamadaling maiiwasang pagkalugi.
Mga opisyal na website — dito magpatunay
- Ministri ng Interyor (kota at imigrasyon): interno.gov.it
- Impormasyon tungkol sa visa: vistoperitalia.esteri.it
Ang sulating ito ay para sa impormasyon, hindi legal na payo. Nagbabago bawat taon ang mga kota, petsa at kondisyon ng Italya, at ang tamang bagay noong nakaraang taon ay maaaring mali na ngayong taon. Bago magbigay ng anumang pera o gumawa ng anumang desisyon, basahin mismo ng sarili mong mata ang opisyal na anunsyo, at ipakita ang iyong file sa isang kwalipikadong abogado o sa tanggapan ng patronato.
